احمد خضری
روزه در اشعار حافظ
زمان انتشار: 1 مرداد 1393 ساعت 22:31:31
تعداد بازدید: 1350
حافظ را یک مصلح دینی و منتقد اجتماعی می دانند. حافظ شناسان معتقدند که کار حافظ نقد جامعه دینی در زمان خود بوده است
 
از نظر حافظ ریا، غرور، خودپسندی و خودخواهی بدترین آفات جامعه دینی هستند. و او تمام سعی و کوشش خود را صرف جدال با این آسیب ها کرده است. حافظ می گوید: اگر غرور و خودپسندی حاصل اعمال شرعی باشد همان به که «می» پرستی کنم.
 
به می پرستی از آن نقش خود زدم برآب
که تا خراب کنم خودپرستیدن
 
حافظ  می خور و رندی کن و خوش باش
ولی دام تزویر مکن چون دیگران قرآن را
 
همچنین حافظ معتقد است اگر ماه مبارک رمضان موسم ریا و غرور باشد ماههای دیگر افضل تر هستند. و اگر ماه رمضان فرصتی برای خودنمائی و فخر فروشی باشد، پس بهتر است که این ماه نباشد.
 
 ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
در ده قدح که موسوم «ناموس» و «فام» رفت
 
به نظر او اگر رمضان موسم «ناموس» و «نام» شده است و در دل بندگان خدا نتیجه عکس داده است، پس رسیدن شوال و ایام شعبان جای شکر دارد. لسان الغیب حافظ شیرازی البته روزه و روزه داری واقعی را تکریم و تمجید و از همت آنان مدد می طلبد:
 
دل برگرفته بودم از ایام گل ولی
کاری بکرد همت پاکان روزدار
 
می خورد به شعر بنده که زیبی دگر دهد
جام مرصع تو بدین دّر شاهوار
 
هر چند از نظر عوام ممکن است خواجه شمس الدین محمد حافظ نسبت به رمضان و روزه اشعار و ابیات و غزلیات توصیفی فراوانی نسروده باشد. ولی اگرچه وی منکر موهبت این مهمانی الهی و عزیز نیست، اما به دلائل مختلف رفتنش را هم انعامی نیکو می داند:
 
زان می عشق کز و پخته شود هر خامی
گرچه ماه رمضان است بیاور جامی
 
روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی
 

 

کد امنیتی:   
 [0 نظر]

لوگوی دیجیتال
کانال تلگرام