مرضیه شمس
خانه مطبوعات به جای انجمن صنفی روزنامه نگاران/ چراغ خاموشِ نهادهای مدنی روشن می شود؟
زمان انتشار: 21 مرداد 1396 ساعت 19:20:02
تعداد بازدید: 111
مرضیه شمس: نزدیک به سه دهه است که لارستان در عرصه مطبوعات فعالیت جدی خود را شروع کرده است و با این حال نبود انجمن ها و نهادی برای احقاق حقوق روزنامه نگاران، عکاسان مطبوعاتی و مسئولان سایت ها و خبرنگاران در برهه ای که شاهد تنوع مطبوعات هستیم، از جمله آسیب های پیش روست. 
پس از سال 1392، روزنامه‌نگاران اولين مطالبه خود را احياي انجمن صنفی روزنامه نگاران معرفي كردند درحالی که 95 سال از اولین تشکل صنفی روزنامه نگاران در ایران می گذرد و بیش از هفت سال است که درِ آن به روی روزنامه نگاران بسته شده است! آقاي روحاني هم در اين زمينه قول مساعد داد. با این وجود ثبت انجمن صنفی روزنامه نگاران تهران که اکنون شش ماه از برگزاری مجمع عمومی آن گذشته است، با مشکلاتی برای ثبت آن از سوی وزارت کار، رفاه و تعاون رو به رو شده است. اما پیشینه انجمن ها و سندیکاها که به قبل از انقلاب بر می گردد و تجربه های زیادی هرچند ناکام به خود دیده است، باعث شده نیاز برای شکل گیری نهادی مدنی جهت تأمین اهداف روزنامه نگاران احساس شود.
 
نسلی پیشرو که رخت بر بست
 
به گفته عباس عبدی کنشگر سیاسی و مطبوعاتی که جزء اولین کسانی بود که در هیئت موسس انجمن روزنامه نگاران فعالیت داشته است، همزمان با پیروزی اصلاح طلبان در دوم خرداد 76 و گسترش جهش وار و کمی مطبوعات نیروهای جدیدی با تعلقات سیاسی انجمن صنفی روزنامه نگاران را در سال 1376 تأسیس کردند و این بازتابی بود از واقعیت روابط نزدیک کار و کارفرما در مطبوعات آن زمان و نیز نیاز به وجود چنین انجمن هایی. اگر بخواهیم به پیشینیه گروه ها و گردهمایی های مطبوعاتی در لارستان نگاهی بیندازیم، دوره ای را می یابیم که به عنوان نسل پیشرو و فعال در مطبوعات، راهی پرنسیب را طی کرد. از ویژه نامه های مناسبتی و وابسته به جریان های فکری گرفته تا جشنواره های مطبوعات دانش آموزی که حلقه های نواندیش آن زمان بودند.
 
نسلی که البته بعد از سال های 1384 از لار رخت بر بست. اما هسته فکری آن در سال های 88 به بعد که عرصه را بر فعالیت روزنامه نگاران تنگ کردند، توانست با انتشار نشریه«صحبت نو» طلایه دارِ مطبوعاتِ منتقد  باشند و تاثیرات مبرزی بر رویدادهای آن سال ها بر منطقه به جا بگذارد.
 
با این حال از سال 92 به بعد با پارادوکسی روبرو شد که از یک طرف موفقیت های چشمگیری داشت و از طرفی مدتی با تعلیقی در گذرگاه مطبوعاتی برای فعالیت های گروهی رسید که با تشکیل حزب و انجمنی مستقل فاصله ای نداشت. به گونه ای بعد از آن محتوای مطبوعات به سمت خبرها و گزارش های دولتی یا همسو با اهداف شخص حقیقی سرمایه گذارِ آن رسانه رفت.
 
کجا ایستاده ایم؟
 
اکنون در روزگاری قرار گرفته ایم که از لزوم تشکیل انجمن ها و تفکر تشکیلاتی نمی توان چشم پوشید. البته یک سالی است که از تشکیل «خانه مطبوعات» زیر نظر اداره ارشاد و فرهنگ اسلامی در لارستان می گذرد که فعالیت آن محدود به برگزاری چند نشست آموزشی و تقدیر و تجلیل است که سالی یکبار به بهانه روز خبرنگار اجرا می شود. با این وصف در نبود تشکلات و نهادهای صنفی وجود اینگونه تشکیلات باعث می شود از یک سو وکیل مدافع صنف در برابر سایرین باشند و از سوی دیگر ناظر بر عملکرد صنف و تأمین حداقلی از استانداردهای صنفی و هویت دادن به حرفه و اعضای صنف هستند. 
 
انجمن صنفی وظیفه دارد در جهت استیفای حقوق و خواست های روزنامه نگاران از طریق ایجاد زمینه های مساعد به منظور نیل به اهداف انجمن تلاش کند. درباره مشکلات و نارسایی های اقتصادی، شغلی، مهارتی در جهت افزایش بهره وری و سطح کیفی خدمات فرهنگی را بررسی کند و به ارتقای سطح اخلاقی و حرفه ای روزنامه نگاری و همچنین استقلال مالی و امنیت شغلی اعضا کمک کند.
 
*این مطلب پیش از این در شماره 1454 روزنامه بشارت نو منتشر شده است.


مرضیه    شمس

 

کد امنیتی:   
 [0 نظر]

لوگوی دیجیتال
کانال تلگرام