احسان محمدی
زندگی آی زندگی...!
زمان انتشار: 25 ارديبهشت 1397 ساعت 23:11:31
تعداد بازدید: 271
لم دادم روی صندلی مترو. به قول جوانترها لش کردم. لذتی که در گیر آوردن صندلی خالی هست در عفو و انتقام نیست! خسته از دویدن در تهران، شهری که آدم در آن آرام آرام حل می شود، هضم می شود‌. شهر نوازنده های کز کرده کنار خیابان، شهر سیری و گرسنگی، شهر زنان طفل در آغوش که گدایی می کنند، بچه هایی که سر چهارراه با اصرار شیشه ماشین ها را تمیز می کنند و...
 
شهر کُشتی گرفتن دائم عقل و وجدان؛ اینا باند هستن، دروغ میگن!... اگر واقعا نیازمند باشند چی؟!
 شهر مردهایی که ایستاده می خوابند، زن هایی که زیبا اما خسته اند و دخترهای نوجوانی که بوی دود سیگار قایمکی می دهند...
 
صدای دو پسر که آرام و مودب حرف می زدند باعث شد سرم را بالا بگیرم. مدت ها بود که ندیده بودم دو پسر در این سن و سال اینقدر ادبیات شان پاستوریزه باشد! همونطور که شما فرموده بودید، بله!عرض کردم خدمت تون، در اون موردی که شما تذکر دادید...
 
 در روزهایی که ادبیات خشتک محور و محبت به خار و مار همدیگر نشانه رفاقت عمیق است، حرف زدن دو جوان که بیست، بیست و دوساله بودند جالب بود. یکی شان موقع گوش دادن به حرف های آن یکی، سرش را به چپ و راست می چرخاند، انگار وسط یک کنسرت داشت به چهچهه شجریان گوش می داد.
 
داشتند با هم ساندویچ می خوردند. بوی کالباس پیچیده بود توی واگنی که سرظهر از تهران می آمد سمت کرج. از درس و دانشگاه با هم حرف می زدند، رشته شان به نظرم روانشناسی بود. استاد این ترم هم سخت می گرفت یا به قول پسری که لاغرتر بود و انگشت های باریکی داشت: می خواد راهکارهای آموزشی رو تست کنه بنده خدا که ترجمه اش به زبان بیشتر جوان ها می شود این: ما رو خر فرض کرده می خواد سوارمون بشه شاسکول!
 
عادت ندارم زل بزنم به کسی اما مات و مبهوت شان بودم. احتمالا اگر کسی من را از نیمرخ می دید زیر لب می گفت: به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ!
 
لبخندها، احترامی که به هم می گذاشتند و کلمه هایی که با فروتنی به کار می بردند وادارم میکرد به تحسین. ساکت نگاه می کردم و عمیق لذت می بردم. مثل ریه غریقی که اکسیژن میبلعد. کرج که رسیدیم از جا بلند شدند. هر دو کف دستشان را روی صندلی ها می کشیدند که نکند خرده نانی مانده باشد.
 
پیاده که شدیم دستم را روی شانه یکی شان گذاشتم گفتم: لذت بردم که اینقدر مراقب بودید حتی خُرده نان نمونه روی صندلی تون. دمتون گرم. لبخند زد گفت: آقا وظیفه است.
 
بعد با عصاهای سفیدی که توی دست های جوان شان بود آرام آرام مثل قطره هایی که غلت بخورند توی دریا، رفتند توی دل جمعیت.
 
 
 


عادل    پورشمسی

 

کد امنیتی:   
 [0 نظر]

لوگوی دیجیتال
کانال تلگرام