صمد کامجو
دعای باران/ ای خدا برو بیا برکه ی آغا پر ببو
زمان انتشار: 17 دي 1392 ساعت 15:58:22
تعداد بازدید: 3750
ریزش باران برای همه موجودات ارزش حیاتی دارد چنانچه خداوند در قرآن کریم می فرماید« ومن الماء کُلََّّ شی حَیّ» حیات همه موجودات به آب است .قدر قیمت این نعمت حیاتبخش در مناطق کم آب که گرمای طاقت فرسا، تاب وتوان از آدمی می گیرد، به مراتب بیشتر از نقاطی است که اکثر روزهای سال از این رحمت الهی برخوردارند.  
 
شهر لار یکی از مناطقی است که محروم از فیضان آب وریزش باران است. قرار گرفتن در ناحیه بیابانی ونیمه بیابانی که بنا بر جبر جغرافیایی گریز از آن امکان پذیر نیست، هوای این شهر را بارها تا 46 درجه بالای صفر  رسانده و زندگی را بر مردم این نواحی دشوار ساخته است. آب آشامیدنی مردم شهر لار در قدیم از طریق جمع شدن آب باران در آب انبارها تامین می شد ودر بعضی نقاط شهر بوسیله تانکرهایی که از طرف شهر داری تعیین گردیده بود با نرخ بالایی در اختیار مردم قرارمی گرفت.
 
 البته امروزه نیز مردم آب آشامیدنی خود را از طریق تانکرهای خصوصی وگروهی هم از آب شیرین شده! لوله شهری وتعدادی هم از طریق اتصال آب لوله شهری به دستگاه تصفیه وشیرین کن تامین می کنند.
 
تعدادی از مردم در شهر قدیم لار و روستا ها هنوزاز آب برکه ها استفاده می کنند و چنانچه خشکسالی پیش آید کم آبی زندگی مردم را با مشکل روبرو می سازد محصولاتی نیز که بوسیله آب دیم کشت می شوند می خشکند وزحمات تعداد ی از کشاورزان نیز که به این شغل پر زحمت اشتغال دارند به هدر می رود. در سال های نه چندان دور هنگام خشکسالی مردم مومن شهر با همکاری روحانیون متقی وپرهیزکار دعای باران سرمی دادند و نماز استسقاء می خواندند تا شاید خداوند دعای آنان مستجاب کند و درِ این نعمت الهی را بر روی این بندگان بگشاید. بارها اتفاق می افتاد که بلافاصله این دعاها مستجاب شده وباران شروع به ریزش کرده است که خود نشانی از اخلاص وپاکی در خواست کنندگان است. 
 
دعای باران در گذشته با مراسم خاصی همراه بود. نحوه کار بدین شکل بود که روحانیون متقی در جلو  و عده زیادی از مردان وجوانان شهر در پشت سر آنها حرکت می کردند تا به محل اصلی رودخانه یعنی آنجایی که آب وارد شهر می شد می رسیدند آنگاه همگی تُمبو(زیر شلواری) یا شلوار خودرا تا زانو بالا می زدند ودر مسیر رودخانه از همانجایی که آب وارد شهر می شده عبور می کردند و این دعا را می خواندند: للا للا بَرو بیا برکه آغا پُر بُووو lala lala barou biya berkeaye agha por bovoo یعنی ای خدا، ای خدا باران بیاید وبرکه آقا پر شود منظور ازبرکه آغا آب انبار بزرگی است که د رنزدیک منزل حضرت آیت الله العظمی آیت الهی(ره) قرار دارد. و چند بار تکرار می کردند. سپس مردم همراه با روحانیون به محلی که آنرا قبله دعا می گفتند می رفتند وبرای اجابت دعای خود وسایر قصد ونذرهای خود در آنجا شمع روشن می کردند. 
 
قابل ذکر است که این مکان هم اکنون درمرکز شهر در شهرقدیم لار ضلع شرقی باغ ملی می باشد وهنوز مردم طبق عادت گذشته، در این محل شمع روشن می کنند. بالاخره مردم همراه با روحانیون در قبله دعا تجمع می کردند وبه امامت یک از روحانیون نماز استسقا ء به جماعت می خواندند. روحانیونی که در گذشته مبادرت به این عمل نموده بودند حضرت آیت الله العظمی سید عبد الحسین لاری، حضرت آیت الله العظمی سید عبدالمحمد آیت اللهی وحضرت آیت الله العظمی سید علی اصغر موسوی می توان نام برد. 
 
مردم در هنگام رفتن به طرف قبله دعا باسرو پای پتی(برهنه) به همسرایی وچاوشی نیز می پرداختند. ای پیر قربونت ببِم ay pir qorbonot bebem مردم یعنی همسرایان نیز باهم می گفتند لله لله بَرُو بدا lellaa lellaa baro beda روموسیاه، روموسیاه . لله لله بَرُو بِدا room siyaa romodiyaa lellaa lellaa baro beda سِِ رَ مو پَتی، پاموپَتی- الله ودین مصطفی لله لله بَرو بدا seramo pati pamo pati allah o dine mostafa lellaa lella baro beda 
 
صمد کامجو- با تشکر از استاد ودبیر ادبیات ایرج نظافت
 

 

کد امنیتی:   
 [0 نظر]

لوگوی دیجیتال